«Միմյանց սկսեցինք ձորը հրել». բժիշկ Սուրեն Սահակյանը 44-օրյա պատերազմին մասնակցել է որպես տանկիստ

Սուրեն Սահակյանը թեեւ մասնագիտությամբ բժիշկ է, բայց 44-օրյա պատերազմի ժամանակ ռազմաճակատ է մեկնել որպես տանկիստ։

Նա վիրավորվել է Շուշիում, բայց մինչեւ այդ հասցրել է մասնակցել բերդաքաղաք Շուշիի համար մղվող մարտերին։ 

Սուրեն Սահակյանը Հրազդանից է, ծառայել է 2014 թվականին՝ Արցախի Մարտակերտի շրջանի Սրխավանդ գյուղում։ Մասնակցել է Ապրիլյան պատերազմին։
NEWS.am-ի հետ զրույցում նա պատմում է, որ Ապրիլյան պատերազմից հետո իր սրտում վախ է եղել, որ կրկին պատերազմ կսկսվի. 
«Վախ կար ոչ թե ինձ համար, այլ հետագա սերունդների, որովհետեւ 3 տարի հետո ճանապարհելու էի փոքր եղբորս։ 2019 թվականին եղբորս ճանապարհեցինք բանակ, ընկավ իմ հրամանատարի հրամանատարության տակ՝ Եղնիկներում։ Սեպտեմբերի 26-ին դիրքերից իջավ, զանգեց ինձ, խոսեցինք, ասաց՝ երեւի էլի բարձրանալու եմ, ասացի՝ ինչի՞ Վահե ջան, ասաց՝ լարվածություն կա, կուտակումներ կան, երեւի էլի կգնանք։ Առավոտյան արթնանում եմ մորս լացից, ինձ ասում է՝ վեր կաց, պատերազմ է սկսել։ Մոտս դեժավյու էր. միանգամից գնացել եմ զինկոմիսարիատ, ասել եմ՝ ինձ «Եղնիկներ»տարեք, ասացին՝ «Եղնիկներ» չեն տանելու, հատկապես, որ եղբայրս այնտեղ է, բայց կամավորագրությունս ընդունեցին։ Ասացին՝ գնա, իրերդ վերցրու, արի»։

Սուրեն Սահակյանը կամավորագրվել է որպես բժիշկ, սակայն ռազմաճակատ է գնացել որպես տանկիստ։

«Գնալուցս մի օր առաջ երազ տեսա՝ կռիվ էր գնում բերդի մոտ, բերդը ծանոթ էր, բայց չէի կարողանում հիշել՝ ինչ բերդ է, սպիտակ պատերով էր, ինչ-որ պայթյուն է լինում, ես աջ թեւս բռնած գնում ու մտնում եմ փոսի մեջ։ Ճանապարհից մեզ հայտնեցին, որ Շուշի ենք գնում, միանգամից բերդը եկավ աչքիս առաջ»,- պատմում է նա։

Սուրեն Սահակյանն ասում է, որ Շուշիում իրենց զբաղեցրած դիրքը բարենպաստ էր. 
«Էնքան լավն էր, որ մենք քարեր էին շարել, դեմն էլ փայտ էինք դրել, որ եթե ձորից եկող լիներ, փամփուշտ ծախսել պետք չլիներ, փայտը հանում էինք ու քարերն իջնում էին ներքեւ։ Սպասում էինք դիվերսիայի, սկսեց քաղաքից ձայներ գալ։ Փաստորեն կռիվը գնում էր քաղաքում, իսկ մենք տեղյակ չէինք. կապ ենք տալիս՝ նորմալ է։ Մեր դիրքի վրա սկսեցին հրետանիով աշխատել։ Ֆիլմեր տեսել էի, հորս պատմություններ ինձ հերիք էր, բայց երբեք չէի պատկերացնի, որ ես կհայտնվեմ այդ իրավիճակում. 20 մետրի վրա սկսեցինք կռիվ տալ։ Մենք քիչ էինք, իրենք՝ շատ. մոտ 100 հոգի կային։ Հասան խրամատին, արդեն մտնում էին խրամատ, ես մի 3 անգամ կրակեցի մեկին, բայց չնկավ, երբ արդեն մտնում էր խրամատ, ինձ տղերքը գոռացին՝ Սուրո նահանջում ենք 2-րդ խրամատ, միանգամից խրամատից ինձ ընկերս քաշել ու ասել է՝ վազի»։ 

Սուրեն Սահակյանն այդ ընթացքում վիրավորում է ստանում, բայց շարունակում է կրակել.
«Թեւս ընկավ, բարձրացրի թեւս, բռնեցի ավտոմատը, կրակեցի 2 հատ, էլի ընկավ, զգացի, որ ինչ-որ վառող բան կա, ձեռք տվեցի, զգացի՝ թաց է, հասկացա՝ արյուն էր, գոռացի՝ տղերք, ես էլ եմ վիրավոր։ Մենք շրջափակվել էինք, բայց չէինք տեսնում, որ շրջափակված ենք։ Հասկացանք, որ եթե մի քիչ ուշացնում ենք,  այդ 13 հոգով մնում ենք այդտեղ, մեր գերեզմանը կնքվում է։ Միանգամից հերթով սկսեցինք իրար հրել ձորը։ Ստեփանակերտի մուտքի մոտ արդեն շտապ օգնության մեքենա եկավ, 3 վիրավոր էինք, մեզ տարան հոսպիտալ։ Մինչեւ հոսպիտալ մտնելն ամեն ինչ հիշում եմ, մտել եմ հոսպիտալ ու գլուխս սկսել է պտտվել»։

Սուրեն Սահակյանը համոզված է՝ այն տղաները, որոնք ողջ են մնացել 44-օրյա պատերազմում, նորից պատրաստ են լինելու մեկնել ռազմաճակատ. «Ոնց տրվեցին հողերը, ինչը ոնց եղավ, դա արդեն մեր գործը չի. մեր սերունդներն իրենց տեղում էին ու մենք ունենք տենց տղաներ։ Այն հերոսներին, որոնց մենք կորցրինք, այսօր մենք ունենք այդպիսի լիքը հերոսներ՝ իրենց տներում նստած, համոզված եմ, որ էլի պետք եղավ, իրենք այնտեղ են լինելու։ Երբ ասում են՝ այս երկրում ինչն ես սիրում, այ էդ տղերքին սիրում եմ»։

Ավելին...