Ներկայացվել է ՀՀ գյուղատնտեսության նախարարության վերականգնման նոր հայեցակարգը․ Հրայր Կամենդատյան

Հայաստանի Հանրապետությունում գյուղատնտեսության նախարարության վերակազմավորումը (կամ առանձնացումը) տարիներ շարունակ եղել է հանրային և մասնագիտական քննարկումների կենտրոնում։

Ոլորտի ռազմավարական նշանակությունը՝ պարենային անվտանգությունից մինչև ժողովրդագրական կայունություն, պահանջում է թիրախային և կենտրոնացված կառավարում։

 

Ստորև ներկայացված է ՀՀ Գյուղատնտեսության նորացված նախարարության (ԳՆ) ստեղծման հայեցակարգը ՝ հատուկ շեշտադրելով դրա պիտանիության, արդյունավետության և կենսունակության բաղադրիչը , որպեսզի այն չվերածվի հերթական բյուրոկրատական ապարատի։

 

ՀԱՅԵՑԱԿԱՐԳ․ ՀՀ ԳՅՈՒՂԱՏՆՏԵՍՈՒԹՅԱՆ ՆԱԽԱՐԱՐՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱԿԱՆԳՆՈՒՄ ԵՎ ԱՐԴԻԱԿԱՆԱՑՈՒՄ

 

1. Տեսլական և Առաքելություն

 

Տեսլականը. Դարձնել Հայաստանը բարձր տեխնոլոգիական, էկոլոգիապես մաքուր և մրցունակ գյուղատնտեսություն ունեցող երկիր, որն ապահովում է սեփական պարենային անվտանգությունը և ունի արտահանման բարձր դիվերսիֆիկացված պոտենցիալ։

 

Առաքելությունը. Գյուղական համայնքների համաչափ զարգացում, ջրային և հողային ռեսուրսների արդյունավետ կառավարում, և հայկական ագրոարտադրանքի համաշխարհային բրենդավորում։

 

2. Պիտանիության և Կենսունակության Բաղադրիչ (Ինչո՞ւ և Ինչպե՞ս)

 

Նախարարության «պիտանիությունը» պետք է հիմնված լինի ոչ թե գործառույթների կրկնօրինակման, այլ կոնկրետ խնդիրների լուծման և արժեքի ստեղծման վրա։

 

Ա. Գործառութային տարանջատում (Anti-Bureaucracy)

Որպեսզի նախարարությունը չլինի ուղղակի թղթաբանական կառույց, այն պետք է գործի 3 հիմնական սկզբունքով.

 

1. Քաղաքականություն մշակող, ոչ թե տնտեսվարող. Նախարարությունը չպետք է զբաղվի պարարտանյութի կամ սերմացուի ուղղակի բաշխմամբ։ Դրա դերը պետք է լինի խաղի կանոնների սահմանումը, սուբսիդավորման ճիշտ մեխանիզմների մշակումը և որակի վերահսկողությունը։

 

2. Թվայնացում և «Մեկ պատուհան». Բոլոր ծառայությունները (հողերի գրանցում, սուբսիդիաների դիմումներ, թույլտվություններ) պետք է իրականացվեն թվային հարթակների միջոցով՝ նվազեցնելով կոռուպցիոն ռիսկերը և կրճատելով աշխատակազմի ուռճացվածությունը։

 

3. Կատարողականի հիմնական ցուցանիշներ (KPI). Նախարարության յուրաքանչյուր վարչություն պետք է ունենա հստակ տարեկան KPI-ներ (օրինակ՝ անմշակ հողերի կրճատման տոկոս, կաթիլային ոռոգման ներդրման ծավալներ, արտահանման աճ)։ Ցուցանիշները չկատարելու դեպքում կառուցվածքը ենթարկվում է օպտիմալացման։

 

Բ. Նպատակահարմարության հիմնավորումը (Ինչո՞ւ առանձին նախարարություն)

Կենտրոնացված ռազմավարություն. Էկոնոմիկայի նախարարության կազմում գյուղատնտեսությունը հաճախ դիտվում է որպես երկրորդական ոլորտ՝ զիջելով առևտրին, արդյունաբերությանը կամ տուրիզմին։ Առանձին կառույցը թույլ կտա ունենալ 100% կենտրոնացում հենց այս ոլորտի վրա։

 

Ճգնաժամային կառավարում. Կլիմայական փոփոխությունները (երաշտ, կարկուտ, ջրի սակավություն) պահանջում են արագ արձագանքման օպերատիվ շտաբ, ինչը հնարավոր է իրականացնել միայն ճկուն և ինքնուրույն գերատեսչության միջոցով։

 

3. Նախարարության Կառուցվածքային Բլոկները (Հիմնական Ուղղություններ)

 

1. Ռեսուրսների և Ջրային կառավարման վարչություն

 

Խնդիրը. Ոռոգման ջրի կորուստների կրճատում (ներկայումս ՀՀ-ում կորչում է ջրի զգալի մասը), հողերի խոշորացման ծրագրեր և չմշակվող հողերի ներգրավում շրջանառության մեջ։

 

Գործիքակազմը. Ջրային կոմիտեի սերտ ինտեգրում ԳՆ-ին (ջուրն ու գյուղատնտեսությունը չեն կարող առանձին գերատեսչություններում լինել)։

 

2. Տեխնոլոգիաների և Ինովացիաների վարչություն (AgTech)

 

Խնդիրը. Ավանդական, անարդյունավետ գյուղատնտեսությունից անցում դեպի «խելացի» լուծումներ։

Գործիքակազմը. Կաթիլային համակարգերի ներդրման համատարած աջակցություն, հակակարկտային ցանցերի սուբսիդավորում, սենսորային և դրոնային տեխնոլոգիաների կիրառում հողերի մոնիտորինգի համար։

 

3. Շուկաների զարգացման և Բրենդավորման վարչություն

 

Խնդիրը. Գյուղացուն ազատել միջնորդներից և ապահովել կայուն իրացում։

 

Գործիքակազմը. «Made in Armenia» էկոլոգիական բրենդի ստեղծում և առաջխաղացում արտերկրում, լոգիստիկ և սառնարանային հանգույցների (Hub-երի) ստեղծում պետություն-մասնավոր գործընկերությամբ։

 

4. Ֆինանսավորում և Ինքնաբավություն

 

Նախարարությունը չպետք է լինի միայն բյուջետային միջոցներ սպառող։ Դրա պիտանիությունը կայանում է նաև նոր ֆինանսական հոսքերի ներգրավման մեջ.

 

Կանաչ ֆոնդեր. Միջազգային դոնորներից (ՄԱԿ, ԵՄ, Համաշխարհային Բանկ) կլիմայի փոփոխության դեմ պայքարի և «կանաչ» գյուղատնտեսության համար դրամաշնորհների ներգրավում։

 

Ագրոապահովագրություն.Պետության մասնակցությամբ ապահովագրական համակարգի կատարելագործում, ինչը կնվազեցնի բնական աղետների ժամանակ բյուջեից ուղղակի փոխհատուցումների բեռը։

 

Ամփոփում

 

Գյուղատնտեսության նախարարության ստեղծումը պետք է լինի ոչ թե հետադարձ քայլ դեպի անցյալի կաբինետային կառավարումը, այլ **ժամանակակից, ճկուն, տեխնոլոգիական և վերլուծական կենտրոնի** ստեղծում։ Այս մոդելով աշխատող նախարարությունն անմիջապես կապացուցի իր պիտանիությունը՝ բարձրացնելով Հայաստանի պարենային անվտանգությունն ու գյուղացու կենսամակարդակը։