Փաշինյանի դավաճանության երկու փաստ

Դեռևս 2020 թվականի ապրիլին Նիկոլ Փաշինյանն իր ապրիլքսանչորսյան ուղերձում դատապարտում և ճանաչում էր Հայոց ցեղասպանությունը՝ Թուրքիային կոչ անելով առերեսվել իր պատմությանը և մեղադրանքի սլաքներն ուղղում էր ճիշտ ուղղությամբ, այն է՝ հայտարարելով, որ Թուրքիան ոչ միայն Ցեղասպանությունն իրականացրել է մեկ դար առաջ, այլև փորձում է կրկնել նաև այսօր։

Արդեն 5 տարի անց Փաշինյանն իր ուղերձում խոսում է խաղաղության, հարևանների հետ բարիդրացիական հարաբերությունների մասին, պնդում, որ իրենք գնում են այդ ճանապարհով։ Վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնող անձը իր խոսքում «ճանաչում» բառը չի օգտագործում, Թուրքիային ընդհանրապես որևէ կոչ չի անում առերեսվել իր պատմությանը։ Կարճ ասած, մեղմիկ ձևակերպումներով փորձում է տարածել թուրք-ադրբեջանական տանդեմի նարատիվները։

Երեկ տեղի ունեցած ջահերով ազդեցիկ երթից հետո էլ Փաշինյանը ոչ ավել, ոչ պակաս դատապարտել է Ադրբեջանի և Թուրքիայի դրոշների այրումը։ Տասնամյակներ շարունակ այդ միջոցառումը հիշատակի միջոցառումների անքակտելի մասն է կազմել, իսկ այսօր՝ վարչապետի մամուլի քարտուղար Նազելի Բաղդասարյանը հայտարարություն է տարածել՝ նշելով, թե դրոշների այրումը սադրիչ և հրահրող գործելակերպ է։ Հընթացս ձեռքի հետ էլ դատապարտելով Ադրբեջանի զինված ուժերի կողմից Խոզնավար գյուղի բնակելի տան ուղղությամբ արձակված կրակոցները, հրադադարի խախտումները։

Նիկոլ Փաշինյանի գործելաոճը ոչ այլ ինչ է, քան ազգուրացություն, ինչպես իր խոսքում նշել է երրորդ նախագահը։ 44-օրյա պատերազմից հետո Հայաստանի գործող իշխանությունները վերածվել են Թուրքիայի և Ադրբեջանի խամաճիկների, իսկ նրա գործունեությունը լիովին տեղավորվում է թշնամական նարատիվների շրջանակներում։

Անահիտ Մուկուչյան